مثل روزهای جوونی ... وقتی از همه دنیا خسته ای... وقتی دلت گرفته... ذهنت شلوغه و یه عالمه بی حوصلگی اومده سراغت... وقتی از این همه دروغ های زمونه و آدم های دغل خسته ای ... دنبال یه بهونه ای واسه خالی کردن دلتنگی های قدیمی می گردی ... می بینی که باز برات یه ترانه میخونه قد عاشقی ... واسه کسی که با ترانه های سیاوش قمیشی زندگی کرده و هرکدومش یه خاطره ای از یه تیکه زندگیشه ... آهنگ جدیدش آخرشه...   

الکی ...

من این آهنگ رو به همسر عزیزم تقدیم می کنم. کسی که عاشقشم و بدون اون زندگی برای من هیچه... اصلا بدون اونی برای من معنی نمی ده... چون.. 

من فقط عاشق اینم، عمری از خدا بگیرم، اونقدر زنده بمونم، تا به جای تو بمیرم.

سلام... کمتر از پنج دقیقه قبل مامانی می خواست برای سام شیر درست کنه، شیشه شیر سام که پر از آب بود رو گذاشته بود کنار اوپن آشپزخونه تا بره ظرف شیرخشک سام رو بیاره. سام خوشمزه تمام محتویات شیشه رو خالی کرد رو مبل... داد مامانی رو در آوورد... مامانی نمی دونه من دارم همین ها رو می نویسم... حالا بعدا اگه بخونه چیکار می کنه... می بینید پدر و پسر چقدر به مامانی می رسیم... اینقدر اینجا خوش می گذره... 

دلتون می خواد عکسهای جدید سام رو ببینید... اینجا کلیک کنید. 

عکسهای جدید سام.

اگه به نشانگر تولد سام بالای وبلاگش نگاه کنید می فهمید که سام الان یک سال و پنج ماهشه.... شاید برای خیلی از دوستای وبلاگی سام این مدت خیلی سریع گذشته باشه... ولی برای من و مامانی هر روزش با یه خاطره جدید و یه اتفاق گذشته، مدت طولانیه ... اونهایی که نی نی هاشون هم سن سام هست می فهمن من چی می گم... بهر حال سام اولین فرزند ما بود و ما هیچ تجربه ای تو این زمینه نداشتیم... راستشو بگم هنوز هم داریم تجربه کسب می کنیم... ولی عزیزانی بودند که در تمام این مدت ما رو تنها نذاشتن و باعث می شدن که سختی ها و خستگی های این دوره برامون شیرین بشه... مادرجون (مامان مامانی) یکی از اونهاست... از اولین روزهایی که سام دنیا اومد، مادرجون تمام و کمال برای سام وقت گذاشت... چه اون یک ماهی که مامانی و سام خونه مادرجون بودند و چه حالا که هر صبح من و مامانی وقتی که می خواهیم بریم سرکار، سام رو میذاریم خونه مادرجون و بعدش دوباره بعدازظهر می ریم دنبالش...  بماند که حالا که سام بزرگ شده و می تونه راه بره، هرچی که دم دستش میرسه یا میکشه یا میشکنه... ولی غیر از قربون صدقه چیزی از مادرجونش نمی شنوه که... من از طرف خودم، سام و مامانی یه خسته نباشید حسابی بهش می گم و امیدوارم که همیشه شاد و سلامت باشه .... این که من نوشتم شاید پنج دقیقه وقتتون رو گرفته باشه که خونده باشید.... ولی باید جای مادرجون باشید و تمام روزتون رو یه نی نی که مدام از صبح تا شب این طرف و اون طرف می دوه بگیره تا بدونید چی می گم... ایشالا که خودتون هم نی نی دار می شین و سرتون میاد... انشالا.... 

سام نمک ما اینقدر شیطون شده که حد نداره... بعضی وقتها که با موبایل ازش فیلم می گیرم دوست داره که نگاه کنه و اگه نخوام بهش نشون بدم یه جیغ های بنفشی می کشه... خیلی به ندرت کلمه های بابا و ماما رو میگه... البته دکترش می گه که حساس شدم به حرف زدنش ولی خب دوست دارم زود به حرف بیفته... تاحالا دو بار تلفن رو خرد و خاکشیر کرده... نه جلوش میشه تلفن زد نه موبایل... چون زود میخواد از دست آدم بگیردش... یه کمی باید حواسم به تلفن بازی اش باشه... بهرحال دوره زمونه زیاد جالبی نیست... 

یه مدت دسترسی به این گوگل پیکاسا قطع شده بود... اما امروز امتحان کردم دیدم بازه... در اولین فرصت عکسهاشو آپ می کنم... شاد و سلامت باشید.

سلام به همه دوستای سام... فکر کنم نزدیک به دوماهی میشه که وبلاگ سام داره خاک میخوره... یه جورایی دل بابایی گرفته بود از این زمونه ... نمی خواستم حرفهای نامرتبط به سام رو اینجا بنویسم... شاید شعر زیر وصف حال ما باشه تو این روزها...

شعر علی صالحی رو تو وبلاگ باباها بخونین 

سام من این دوماهه کلی برای خودش آقایی شده.... بدوبدویی میکنه که بیا و ببین... خیلی از دویدن خوشش میاد....برای من اینش جالبه که من دیدم بچه هایی رو که وقتی شروع به دویدن میکنن اوایلش نمی تونن خودشون رو کنترل کنن و مستقیم به درو دیوار میخورن... پسر عموی سام همین طوری بود... ولی سام خوب خودش رو کنترل می کنه .... دیشب دلش میخواست جلوی تلوزیون هی جیغ بکشه.... نمک میرزه و هی دل مارو با خودش میبره... موهاش رو یه کمی کوتاه کردم ولی رشدش سریعه... سام شدیدا به گرمای هوا حساسه... به مدت دو هفته چشماش قرمز و متورم شده بود و هی با دستاش میمالید و اشک بود که میریخت.... دکترش گفت به خاطر حساسیت اینطور شده... اوایل وقتی می خواستیم براش قطره چشم بریزیم یه جیغ های بنفشی می کشید....دلم براش می سوخت.... ولی چاره ای نبود... اما الان بهتر شده چشماش... دیگه قطره نمی ریزیم.

شماهام برام از خودتون بگید... چه خبرا از خودتون... نی نی هاتون.... همسرها... همساده ها...

سلام... سال نو مبارک...

حالتون خوبه... ممنون از همه دوستایی که این همه لطف داشتن و برای سام و مامانی و من پیغام گذاشتن... خیلی دیر شد که من دوباره آپ کنم ... حالا دلیلش رو نپرسین ولی انشالا که پستهای امسال بیشتر از سال قبل میشه.

آقای سام که دیگه چی براتون بگم... عزیز دل شده... یعنی سر کار که هستم واقعا دلم براش تنگ میشه... حسابی بلد شده که خودشو لوس کنه ... دیگه یاد گرفته چطور ارتباط برقرار کنه... گاهی اوقات وقتی میفهمه که بهش توجه می کنیم الکی سرفه می کنه... میدونه سریع من یا مامانی بغلش می کنیم و اون می خنده... تحویل سال رفتیم خونه مامان جونش (یعنی مامان مامانی) ... بعد از ظهرش هم رفتیم خونه اون یکی مامان بزرگش... کلی هم عیدی گیرش اومد.... بیست و هفتم هم که اگه یادتون باشه تولدش بود که ما انداختیم جمعه همون هفته... من و مامانی هم براش یه قطار گرفتیم که باید توش بشینه و راه بره... می خواستم یه چیزی بگیرم که تو راه رفتن کمکش باشه...خیلی هم خوشش اومد... یه قستمهایی از این اسباب بازی متحرک و صدادار هست که روزا خیلی باهاش بازی می کنه... اولش فکر نمی کردم خوشش بیاد... ولی بعد دیدم که حسابی بهش عادت کرد... راستی مامانی برای سال تحویل برای سام یه دی وی دی پلیر پرتابل خرید... راحت روی صندلی ماشین نصب میشه و می تونه ازش کارتون هاشو تماشا کنه... ما عید رفتیم شیراز.. هشتم بود.... و تو مسیر این دی وی دی پلیر خیلی کمک کرد... آخه آقای سام میل دارن که وقتی دارن غذا می خورن حتما سی دی چرا و خاله سارا رو ببینن...  اوایل براش میذاشتیم که ببینه ولی الان مامانی فیلم دیدنش رو کمتر کرده... براش یه سری اسباب بازی ها یی گرفته که بیشتر بازی کنه... مثل حلقه های هوش یا اشکال هندسی  و بهش رنگ و شکل اونها رو یاد میده... از حق نگذریم حسابی وقت میذاره براش...  

عکسهای آخر سال ۸۷ سام رو از اینجا ببینید... 

سام دیگه کامل میتونه بایسته ... البته هنوز بدون کمک بلند شدن رو یاد نگرفته... ولی دو یا سه قدم هم جلو میره... سرعتش تو چهار دست و پا رفتن که خیلی زیاد شده و یه لحظه نمیشه ازش چشم برداشت...  اسباب بازی هاش رو هم خوب به این طرف و اون طرف میکوبونه... تو حمام هم دیگه گریه نمی کنه فقط کمی بهونه میگیره.... بهرحال کلی آقا شده این آقای سام... دختر خوب دیدید بهش خبر بدید که سام رو از دست نده... 

عکسهای سال جدید سام رو اینجا ببینید.... 

از لطفتون خیلی ممنونم... به تک تکتون سر میزنم تا جبران محبتتون رو بکنم...  شما هم از کوچولوهای خودتون بگید و خوشحالمون کنید... شما تو عید چی کارار کردید.

سلام... این روزها ما کارهای بانمک زیادی از آقای سام می بینیم... جدیدا یاد گرفته که گوشه مبل یا هر چیزی رو بگیره و یواش یواش از جاش بلند بشه... هرچی که هم دم دستش باشه بگیره و بکشه... مثلا تو هفته قبل مامانی لب تاپش رو گذاشته بود رو مبل که آقای سام، همچین شاد و خوشحال آروم آروم نزدیک شد و کشید و دانگ... کوبیدش زمین.... آخی ... اینقدر سام خندید... ولی نمی دونم مامانی چرا یهو چشماش گرد شده بود.... البته کارهای بانمک تر دیگه ای هم بلده... مثلا خالی کردن جعبه دستمال کاغذی، کشیدن سی دی های فیلم ها روی همدیگه... مچاله کردن کتاب های بابایی، اینقدر خوش میگذره به ما سه تا که نگو... به سام که خیلی ... من و مامانی هم کم کم داریم عادت می کنیم به ملحقات بچه دار شدن... میگن آش با جاش... خب همینه دیگه... آقای سام دیگه خیلی آقا شده... روی سفره خانواده می شینه و غذا هم میخوره... البته لباسهاش هم همون غذا رو میخورن... ولی اینقدر بامزه است وقتی که داره ماست می خوره... خیلی ماست دوست داره... ولی چون سرده ، چهره اش خیلی نمکی میشه وقتی میخوردش... همچین سرش و تکون میده که انگار مثلا یه چیز ترش خورده... دارم دنبال یه فضای اینترنتی میگردم که فیلم هاش رو هم آپلود کنم ببینید... اگه شد خبرتون می کنم.  

عکسهای جدید سام رو اینجا ببینید.

مطلب خونه خدا رو تو وبلاگ باباها بخونید

چه تیتر با مزه ای شد... شبیه این فیلم ترسناک ها که معمولا توش زامبی ها نصف شب راه میافتن دنبال زنده ها خونشونو بخورن... فکر می کنید که کابوس سام چی باشه؟ ما الان دقیقا به مدت دو ماهه که باهاش این مشکل رو داریم... آقای سام از حمام کردن جدیدن می ترسن... البته فکر کنم که به خاطر این باشه که یه بار اتفاقی روی سرش آب ریختیم یا از صدای آب می ترسه یا یه چیز دیگه که هنوز کشف نکردیم... ولی به هر حال ما با ایشون مسئله داریم اساسی... اصلا هم راضی نمیشن ... یه جیغ های بنفشی میکشه که ما می ترسیم همسایه ها فکر کنن ماداریم آقای سام رو زنده زنده می خوریم... خب خوردنی تشریف دارن ایشون... ولی اینقدر دردناک که نه... حالا ما موندیم و سام و یه مشکل که بعد از آلودگی هوا برای خودش یه مشکل بزرگه...
داشتم وبلاگ مدیر بلاگ اسکای رو میخوندم که با تعجب دیدم که سحر رومی یکی از دوستای وبلاگ سام با ما خداحافظی کرده ... برای خانواده اش آرزوی صبر می کنم... براش دعا کنید... چه دلی داره همسرش.

یه بیماری افتاده تو خانواده پدری اینجانب که ما رو از کار و زندگی و وبلاگ نویسی انداخته... دقیقا اسمش رو اول این پست نوشتم... الان که خدممتون هستم قسمت دهم سیزن سه رو من ومامانی به همراه آقای سام دیشب دیدیم... من پیشنهاد می کنم که نبینید... اگه شروع به دیدن این سریال کردید، پای خودتونه... شما هم مریضی lost رو میگیرید... واقعا قشنگه...آقای سام هم همین نظر رو دارن... ایشون جدیدا یاد گرفتن که راه برن و مثل بچه شیر ها آروم آروم حرکت می کنه... و کل اتاقها را طی کنه... وقتی هم که یه لبه کوچیک گیر میاره بلند میشه و مغرورانه اطرافش رو نگاه میکه ... مثلا من اینجارو فتح کردم ... اینقدر نمک داره ... مامانی بهش این روزها یه مقدار محتویات غذاش رو بیشتر کرده... ایشون صبح ها اول یه کم شیر میخورن... بعدش مامانی بهشون فرنی میده و بعدش هم ساعت ده آب میوه ایشون، شامل آب سیب و آب لیموشیرین میل می فرمایند بعد هم ساعت دوازده نهار میل می کنن که شامل برنج و مرغ و سبزی له شده است... به هر حال من هم باید یه پیشنهاد بدم به مامانی که آخه یه کم به فکر بابایی باش (من با نظریه باباهای حسود کلا مخالفم) ... بابایی پوست و استخون شد از عشق مامانی 

دیروز عاشورا من و سام و مامانی رفتیم تو محله خودمون پونک یه دوری زدیم ... مامان بابایی از این لباسها که برای شیرخواره ها درست می کنن، مثل لباس سقا ها، خریده بود. اینقدر بهش میومد... حالا عکسهاشو براتون میذارم... راستی ... دوستای مامانی و بابایی این روزها منتظر یه کوچولو هستن که تو راهه تا بیاد اونها رو از تنهایی در بیاره... اونها چند وقتی بود که براش یه وبلاگ درست کرده بودن ولی آدرسشو به ما نمی گفتن... اگه دوست داشتید حتما به وبلاگشون سر بزنید... خوشمزه می نویسن... موفق باشید.   

 به مطلب اعتراضات نی نی 16 ماهه نظر بدید. 

به وبلاگ بهترین بهترین من سر بزنید.

اگه دلت برام تنگ شده رو عکسم کلیک کن...  

بابا بزرگ و مامان بزرگ (بابا و مامان بابایی) اهل شمال کشور هستن... بابا بزرگ و مامان بزرگ ( بابا و مامان مامانی) اهل جنوب شمالی ها یه رسم بانمک دارن به اسم دندونک... وقتی که نی نی اولین دندونش نیش میزنه و بیرون میاد، براش یه جشن کوچولو موچولو میگیرن... به اسم دندونک... تو این جشن بیشتر فامیل های نزدیک دور هم جمع میشن و خبر آنچنانی از بزن و برقص نیست... یه آجیل ساده مخصوص که معمولا خود خانواده درست میکنن هم صرف میشه... مثل برنج و عدس بو داده .... تخمه های مختلف و اینها... ولی یه چیز بامزه که داره اینه که آخر مهمونی ، دور و بر نی نی کوچولو یه سری وسایل مختلف میذارن... مثلا قیچی، کتاب، خودکار، توپ بازی و از این چیزا.... بعد نی نی اولین چیزی رو که برداره میگن شغل آینده شو انتخاب کرده.. مثلا اگه قیچی برداره، خیاط میشه... اگه شونه برداره، آرایشگر میشه... اگه کتاب برداره، ملا میشه...خلاصه ... دو هفته قبل ، شانزدهم آبان دندونک سام کوچولو بود... فکر می کنید چی برداشت؟؟؟ سام توپ فوتبالشو برداشت... پسرم فوتبالیست میشه.... آی اینقدر خندیدیم بهش ... خیلی باهال بود... حتما عکسهاشو میذارم که ببینید... این روزا اینقدر نمک پاش شده که نگو... دیروز دالی بازی یاد گرفته و کلی غش میکنه وقتی باهاش بازی می کنیم...فقط شبها یه کمی ناله میکنه... فکر کنم از دندوناش باشه... یه دنیایی داریم ما. 

داستان کوتاه و بسیار زیبای قیمت رو بخونید.

الان که دارم براتون مینویسم سام تو شیرازه... هفته قبل پنج شنبه من و مامانی وسام رفتیم شیراز... آخه شنبه همین هفته که گذشت عروسی دختر خاله فریده بود... جاتون خالی خیلی خوش گذشت. البته من یکشنبه صبح برگشتم تهران... از اون رو تا الان من هنوز سام و مامانی رو ندیدم... گاهی از پشت گوشی باهاش صحبت می کنم... آی تو شیراز سام رو تحویل می گرفتن که نگو... تحویل که چه عرض کنم... دیگه کسی بابا، مامان سام رو نمی شناخت که ... می خواستن قورتش بدن... اونم حسابی شیرین کاری می کرد... از عروسی که دیگه نگو .. آی حال داد... جای همتون رو خالی کردم... به یاد همتون بودم... انشالا عروسی سام همه دعوتن.... وقتی داشتیم می رفتیم سام تا خود توی هواپیما خواب بود... همین که نشستیم بیدار شد ... بعد فکر کنم که گوشش به خاطر تغییر فشار اذیتش می کرد... اینقدر جیغ زد که سر همه رو برد... گریه نمی کردها... ولی جیغ می زد... هر کاری که کردیم ساکت نشد... آخرش هم کلی شیر بالا آوورد تا اینکه رسیدیم... ولی بعدش یه خنده های شیرینی می کرد... دل ما و شیراز رو برد. فردا سام و مامانی میان... دلم براش تنگ شده... به قول شاعر بزرگوار...  امشب که گذشت... فردا رو بگو

امروز هفتم ماه هفتم سال هشتاد و هفت هست... سه تا هفت پشت سر هم ردیف شدن... تازه بیست وهفتم ماه رمضان هم هست...خیلی جالبه ها... مناسبت هایی که امروز رادیو اعلام می کرد شامل روز جهانی قلب و روز آتش نشان بود. دیدم حیفه که حالا این همه هفت تو یه روز جمع شدن هیچ مطلبی ننویسم. دوست داشتید فیلم هفت دیوید فینچر رو ببینید... مطمئنا امروز حال میده.

یادم رفته بود بگم که بابا بزرگ سام (بابای مامانی) وقتی برای المپیک رفته بود چین براش یه عالمه سوغاتی آوورده بود. یکیش که خیلی بامزه است. یه لباس ابریشمی هست که یه اژدها روش داره... یه سری قاشق چوبی چینی همون هایی که عمرا من و شما بتونیم باهاش غذا بخوریم... یه مجسمه بزرگ از دیوار چین و یه عالمه چیزهای دیگه... عکسهاشونو حتما میذارم براتون... 
مامان شایان یه پست خیلی خیلی قشنگ داره که حتما پیشنهاد می کنم اونو بخونید... واقعا قشنگه... فکر کنم مامانی ها حسابی حالشو درک کنن.وبلاگ شایان کوچولو 

سلام... حال همتون خوبه...این دفعه خیلی طول کشید تا بیام و آپ کنم... یه کاری رو من از سال قبل شروع کردم که اگه خدا بخواد مهرماه نتیجه اون معلوم میشه... یا حسابی پولدار میشم یا اینکه حسابی حالم گرفته میشه  دعا کنید کارم بگیره همتونو جشن تولد یکسالگی سام دعوت کنم...
از سام هم که دیگه چی بگم... اینقدر بامزه شده که حد نداره ... دیگه یاد گرفته که غلط بزنه و هی به این طرف و اون طرف غلط میزنه... دو روز پیش هم یاد گرفت که پاهاشو با دستش بگیره... اینقدر خنده دار بود که نگو... یه چیز جالب اینکه از تلفن خیلی خوشش میاد... من متوجه شدم وقتی دارم با تلفن صحبت میکنم هی نگاهم میکنه... وقتی گوشی روی گوشش گذاشتم اینقدر خوشش میاد که صدای اون طرف تلفن رو گوش کنه ... میخنده ... وقتی هم که گوشی رو دور میکنم نق میزنه که میخواد دوباره...
راستی نی نی سمیه و علی هم دنیا اومد... حتما بهشون سر بزنید... من که خیلی خوشحال شدم... خیلی تبریک میگم بهتون. 

وبلاگ سمیه و علی 

 
عکسهای جدید سام رو هم ببینید.

به مطلب " بهترین وقت برای کوتاه کردن موهای نوزاد" نظر بدین.

سیزدهم شهریور 

وبلاگ نه ماه و نه روز یکساله شد...


یکسال از روزی که تصمیم گرفتم برای گلک بنویسم گذشت... 

یکسال و دوهفته از وقتی که من و مامانی خبردار شدیم که داریم سه نفره می شیم گذشت 

با همه خاطراتش 

امیدوارم که همه مامانی ها و بابایی ها قدر این روزهای خوب رو بدونن 

از همه عزیزانی که تو این یکسال با ما بودن و کلی پیغامهای قشنگ میذاشتن ممنونیم 

براتون بهترین آرزوها رو داریم 

برنده مسابقه ما 

کارمند کوچولو 

صدای شکسته
برنده یکسال اشتراک خوندن وبلاگ سام... 

سایه ها می دانند... که چه تابستانی است... سایه هایی بی لک...
این آقای سام یه شیرین کاریهایی یاد گرفته که آدم دلش می خواد قید کار و زندگی رو بزنه بشینه پاش و خوش بگذرونه... تازه یاد گرفته که با دهنش صدا دربیاره که مثلا حرف میزنه ... اینقدر نازه که حد نداره... امروز هم چند تا غلت نصفه نیمه زده ... بالش هاپوشو خیلی دوست داره... مامانی میگره کنار صورتشو اون میخواد بگیرتش ولی غلت میزنه...

راستی سمیه و علی هم تو این روزها منتظر نی نی شون هستن... براشون دعا کنید.... خیلی وبلاگشون با سلیقه طراحی شده.... مخصوصا من از پوینتر موس خوشم میاد که شبیه به شیشه شیر میشه.... یه دوست شیرازی هم که یه نی نی داره برای سام پیغام گذاشته بود که خیلی حال کردم... میگفت تا یکی دو هفته دیگه لول اندازونشه...

نیمه شعبان مبارک... تعطیلات خوش بگذره...

عکسهای جدید سام رو ببینید.

وبلاگ سمیه و علی

وبلاگ حدیث

وقتی این تایتل رو ببینید اونهایی که اهل سینما باشن یاد فیلم خاطره انگیز بی خوابی با بازی آل پاچینو می افتن... تو این فیلم آل نقش یه پلیس رو بازی می کنه که به سرزمینهای شمالی سفر می کنه تا راز یه جنایت رو کشف کنه... ولی به خاطر شمالی بودن اون منطقه آفتاب هیچ وقت غروب نمی کنه و همیشه روز هست و اون نمی تونه بخوابه... کلی با این مسئله مشکل پیدا می کنه ... حالا ربط این فلیم به این وبلاگ اینه که دقیقا بابایی ها و مامانی ها بعد از تولد نوزادشون این شکلی میشن... یعنی همیشه روزه و بایدبه کارهای نی نی برسن... اما اون خنده های شیرین سام می ارزه به هزارتا بی خوابی.
سام جدیدا سعی می کنه که با قاقا کردن صحبت کنه... وقتی هم که زیر گلوشو ماچ می کنم کلی ریسه میره... اینقدر ناز شده که نگو... حالا دیگه یاد گرفته که با خنده و لبخند توجه دیگران رو جلب کنه...خیلی ماه شده...
کارمند کوچولو منو به یه بازی دعوت کرده .... خیلی خیلی ممنونم... باید دوتاعکس از کامپیوتر خودم پیدا کنم یکی برای وقتی که خوشحال هستم... یکی برای وقتی که ناراحت هستم... من یه عکس هم به همسر کارمند کوچولو ،‌ دوست عزیزم آرشام هدیه می دم. انشالا که همیشه شاد باشید.

وقتی خوشحالم....



وقتی غمگینم...



هدیه من به آرشام...



عکسهای جدید سام رو تو آلبومش ببینید.
در مورد طرز خوابیدن نوزاد نظر بدید.
 

سلام... حالتون خوبه... اینقدر مطلب دارم برای نوشتن که نمی دونم از کجا شروع کنم... اول اینکه اینقدر نمکی شده سام که نگو و نپرس... حالا سر فرصت چند تا عکس ازش گرفتم موقع حمومش... کلی خنده داره... یه مشکلی که داریم ما با این آقای سام اینکه خیلی گرمایی تشریف دارن... هوا هم که شدید گرم... یه کمی که گرمش میشه کلی سرو صدا راه میندازه... دل دردش اما بهتر شده... این کلیک اید خیلی خوبه... به همه مامانی ها و بابایی ها که مشکل کلیک شبانه نی نی هاشون رو اذیت می کنه توصیه می کنم که از کلیک اید استفاده کنن... البته باید آزاد تهیه بشه،‌ ولی خب نیتجه خوبی داره.
یکی از دوستای خوبی که از اولین روزهای این وبلاگ ما رو همراهی می کرد،‌ مامان طاها بود که واقعا باید به حوصله و سلیقه این خانم آفرین گفت... من هر وقت که رفتم تو وبلاگ ایشون پر بود از عکسهای قشنگ و با سلیقه ای که مامان طاها ازش گرفته بود... اگه میخواین یه پسر خندون و ناز رو ببینین حتما به وبلاگش سر بزنید.... برای خانواده آقا طاها حسابی آرزوی روزهای خوب و شاد رو دارم.
وبلاگ آقا طاها: نی نی عسل
در مورد مطلب طرز خواب نوزاد نظر بدید.

از خیلی وقته که میخوام درباره اتاق سام براتون بنویسم این کلیک شبانه ذهنم رو مشغول کرده بود. مامان مامانی که خیلی زحمت کشیدند برای وسایل های اتاق سام. من هم اتاقشو دو رنگ کردم با یه سقف سه رنگ ... و با مامانی کلی بهش رسیدیم. روی تمام کمدها و درهای اتاق سام از این ستاره ها که وقتی تاریک میشه هوا،‌ چشمک می زنند چسبوندیم. وقتی اتاقش تاریکه خیلی قشنگ میشه...چون من از رنگ آبی خیلی خوشم میاد و ترکیب رنگ سیسمونی سام سبز و آبی هست، کلی خودکشون کردیم برای اتاق سرور... من و مامانی از آقای پو خیلی خوشمون میاد، پس تصمیم گرفتیم که شخصیت آقای پو تو تمام اتاق ایشون نمایان باشه... از پرده گرفته تا ساعت و قاب عکس... آقای سام بعد از یه ماه اومدند اتاق خودشون و تو تخت خودشون جلوس نمودند. قبل از اون خوب خونه مامان مامانی مهمونی تشریف داشتند. شما اتاق کوچولو های خودتون رو چه طور تزئین کردید؟؟؟
شما می تونید از اینجا عکسهای اتاق سام رو ببینید.
بیاین در مورد مطلب باید ها و نباید های قنداق نظر بدید.

بابایی اصلا امروز حوصله نداره... اصلا من و مامانی نفهمیدیم این تعطیلات کی اومد و کی رفت... سام یه ده روزی هست که شبها دلش درد می گیره و اینقدر گریه می کنه که صورتش پر از اشک میشه... آی دلم می سوزه... دهن کوچولوش بدون نفس جیغ میزنه... دکتر که بردیمش میگه بچه ها همشون تا سه ماهگی حدود های بعد از ظهر تا شب یه دل دردی میگرن که بهش میگن کلیک شبانه... کاریش هم نمیشه کرد... با گریمکسچر و اینها یه مقداری میشه جلوش رو گرفت اگر نشد از کلیک اید استفاده کنید... دکترای دیگه هم همین رو میگفتن... روزها که خوب میخوره و میخوابه اینقدر خوش اخلاقه که نگو... وقتی باهاش حرف می زنیم اینقدر دست و پاشو تکون میده ... آدم حال می کنه... دیروز هم از ساعت حدود شش و نیم بعد از ظهر گریه اش گرفت... به گفته دکتر، یکی از راههاش اینه که ببریمش بیرون هوا بخوره... بردیمش ساکت شد... ولی دو دفعه دیگه هم شروع به گریه کرد... گفتیم نکنه گوش درد گرفته ... دوباره بردیمش دکتر معاینه اش کرد و گفت چیزی نیست... اگه گریه نکرد باید بیاریدش دکتر... بابایی اصلا حوصله نداره امروز...

هفته قبل سام علامه به من زنگ زد... خیلی خوشحال شدم.... صحبت کردیم ... از خودمون... از سام من.... از نی نی سام علامه... خوب بود... هنوز برنامه شو ندیدم...وقتی دیدم تعریف می کنم براتون

خوب این هم جواب یه کوچولو که منو به بازی دعوت کرده بود.قوانین بازی به این ترتیب هست که اول ده تا چیز که دوست داری،‌بعد ده تا چیز که دوست نداری و بعد هم دعوت از ده نفر برای ادامه بازی.

ده تا چیز که من دوست دارم.

1-      دوست دارم شبهای بهار و تابستون تو ماشین بشینم کنار مامانی و سام پنجره پائین باشه و من دستم رو بیرون بذارم تا خنکی هوا پوستم رو خنک کنه

2-      دوست دارم کنار ساحل زیر آفتاب رو شن های داغ بخوابم .... چشمم رو ببندم و داغی آفتاب رو حس کنم

3-      دوست دارم روزهای بارونی ماسوله ... تو سردی بارون کنار مامانی قدم بزنیم.

4-      دوست دارم یه روز پدر و مادرم رو بفرستم حج واجب

5-      دوست دارم با جوونای فامیل یه سفر همه با هم بریم تایلند

6-      دوست دارم تمام جاهای تاریخی و تفریحی ایران رو از بر شم... چه حالی میده

7-      یه بی ام و اسپرت سقف تاشو... البته از کمپرسور هم خوشم میاد

8-      کباب چنجه که خودم درست کرده باشم...

9-      تا اونجایی که از دستم بر بیاد کار بقیه رو راه بندازم

10-    تو یکی از اجراهای زنده سیاوش قمیشی باشم.

ده تا چیز که دوست ندارم.

1-      با آدم دو رو دروغگو هم کلام بشم... آی بدم میاد از این آدما... یکی هست جایی که کار می کنم... صدای نمازش سه طبقه بلند میشه... آی پشت سر آدم حرف میزنه... از خودش خجالت نمیکشه.

2-      صحنه های مرگ و میر که تلوزیون نشون میده خیال میکنه که فیل هوا کرده... نمیگه چند هزارتا زن و بچه دارن نگاه میکنن... روح کارگردانش مریضه.

3-      تو سرمای جاده قزوین پنچر کنم... اونم ساعت ده و نیم شب... بعد ببینی که آچار چرخت خرابه... آخه یه بار عین همین ماجرا سرم اومد... مردم تا یه ماشین وایستاد... گفت آچار چرخ ندارم...

4-      سرما

5-      مریض شدن وقتی کلی کار داری

6-      دلت میخواد یه فیلم ببینی و برق بره

7-      عرق آقایون جنتلمن که سه هفته یه بار میرن حموم ولی بعدش همون پیرهن سه هفته قبل رو میپوشن

8-      تو یه شهر غریب کار کنی

9-      بی پولی

10-   آشپزخونه کثیف محل کارمون

ده نفری که دعوت می کنم به بازی

۱- ساناز با یه آقای شیک

۲- دهکده رویا

۳- چشمان غمگین

۴- سایه سپیدار

۵- کارمند کوچولو

۶- محسن و سحر بانو

۷- کلبه عشق

۸- دوست پائیزی

۹- نی نی عسل

۱۰- علی و سمیه

همگی سلامت باشید.

آخر هفته پیش سه روز رفته بودم اصفهان،‌ برای شرکت توی یه جشنواره... آی دلم تنگ شده بود برای سام و مامانی، اصلا انگار اصفهان یخ کرده بود... هیچ حسی نمی داد... با اینکه من این همه این شهر رو دوست دارم... یادم میومد دو سال قبل که با مامانی رفته بودیم اصفهان من اینقدر با هیجان تو میدون نقش جهان می گشتم باهاش که نگو... کلی عکس گرفتیم و آخرش هم رفتیم یه رستوران سنتی کلی حال کردیم... این دفعه اصلا میل به گشت و گذار نداشتم... ولی برای سام یه ساعت دیواری که نقش عروسک پو بود گرفتم... خیلی قشنگ شده... یه خبر جالب... مامانی و سام آخر این هفته میان خونه... دیگه میخوایم مامان مامانی رو خلاص کنیم از این همه زحمت... بنده خدا کلی خسته شد تو این یه ماه... شنبه هم برای سام یه تولد کوچولوی یه ماهگی گرفتیم... البته جمعه تولدش بود... ولی منتظرم موندن تا من از اصفهان بیام... انشالا یه روز  با مامانی وسام باهم میریم ... بزرگ بشه بهش میگم هنر تو اصفهان یعنی چی.
عکسهای جدید تا سه هفتگی سام.